Hallo allemaal! Ik heb een nieuwe mijlpaal bereikt, nog niet in dagen, maar wel in mindset. Na mijn terugval midden in de zomer ben ik terug. En eerlijk? Ik voel me nu heel goed. Bijna niet te stoppen.
Maar slechts bijna. En dat verschil is belangrijk.
De realiteitscheck
Natuurlijk ben ik geen supermens. Ik heb nog steeds dipjes in mijn prestaties. Ik heb onlangs mijn schouder beschadigd in de sportschool, wat een enorme fysieke tegenslag was. Soms voel ik me verloren en eenzaam, terwijl ik de emotionele golven verwerk die bij vroeg herstel horen.
En het gaat niet alleen om wat er vanbinnen speelt. Ik heb het ook financieel zwaar gehad, want ik verdien op dit moment minder dan vroeger. Het leven is niet op magische wijze perfect geworden alleen omdat ik de fles heb neergelegd. Rekeningen trekken zich niets aan van je nuchterheidsreeks.
Maar dit is wat ik van eerdere pogingen heb geleerd: verwachten dat nuchterheid alles oplost, is een recept voor mislukking. Nuchterheid lost je problemen niet op. Het geeft je de helderheid en energie om er daadwerkelijk aan te werken. Dat is een enorm verschil.
Wat de terugval me heeft geleerd
Vroeger zag ik mijn terugval midden in de zomer als pure mislukking. 159 dagen in het water gevallen. Maar met wat afstand besef ik dat het me dingen heeft geleerd die ik op geen enkele andere manier had kunnen leren.
Het leerde me dat ik dit wel langere periodes kan volhouden. 159 dagen is niet niks. Het leerde me precies welke situaties gevaarlijk voor me zijn: het waren niet de voor de hand liggende zoals feestjes of bars. Het waren de stille, ongestructureerde avonden waarop de verveling binnensloop en ik geen plan had.
Het allerbelangrijkste: het liet me zien dat een terugval de vooruitgang niet uitwist. Mijn brein en lichaam herinneren zich die 159 nuchtere dagen nog steeds. De neurale paden die ik heb aangelegd zijn er nog, ze wachten alleen om weer geactiveerd te worden. Opnieuw beginnen is niet bij nul beginnen.
De verschuiving in houding
MAAR.
En dit is een grote "maar." De hoeveelheid positieve houding die ik heb om mijn leven om te vormen tot wat ik wil dat het is, is enorm. Het voelt deze keer anders.
Ik voel me geen mislukkeling meer. Die schaamtespiraal die normaal gesproken op een terugval volgt? Die is weg. Ik heb veel meer controle en loop op dit moment met meer zelfvertrouwen.
Bij eerdere pogingen werd ik gedreven door angst, angst voor wat alcohol met me deed, angst om op de bodem te belanden, angst om mensen te verliezen. Deze keer is het geen angst die me drijft. Het is iets dat dichter bij opwinding ligt. Ik wil echt zien hoe mijn leven eruitziet na 200 dagen, na een jaar, na vijf jaar zonder te drinken.
Die verschuiving van wegrennen van iets naar toelopen naar iets verandert alles. Angst is een eindige brandstofbron. Nieuwsgierigheid en ambitie? Die kunnen eeuwig blijven branden.
Mijn beste prestatie verslaan
Mijn vorige beste prestatie was 159 dagen. Dat getal achtervolgde me een beetje, het "wat als" en "had ik maar." Maar nu is het gewoon een doelwit. Een getal op een scorebord dat ik absoluut ga verslaan.
Wat me vertrouwen geeft, is geen blind optimisme. Het is het feit dat ik deze keer betere systemen heb opgebouwd:
- Ik houd alles bij met Sober Tracker. Dat getal elke dag zien oplopen is een kleine maar echte motivatie.
- Ik heb een plan voor de gevarenzones. Ongestructureerde avonden vul ik met sportsessies, wandelingen, of zelfs gewoon iets ingewikkelds koken. Alles wat de handen en de geest bezighoudt.
- Ik ben gestopt met me te isoleren. De vorige keer probeerde ik dit helemaal alleen te doen. Deze keer schrijf ik erover, deel ik de reis en maak ik contact met anderen die hetzelfde doormaken.
Ik heb het gevoel dat ik mijn vorige BESTE PRESTATIE van 159 dagen ga verslaan, niet omdat het makkelijk is, maar omdat ik er klaar voor ben. En omdat ik eindelijk gestopt ben met mezelf te straffen voor de pogingen die niet zijn blijven plakken.
Een kanttekening bij "niet te stoppen"
Ik wil voorzichtig zijn met dat woord. Ik bedoel niet dat ik onoverwinnelijk ben of dat de drang verdwenen is. Dat is niet zo. Nog gisteren liep ik op een warme avond langs een bar en voelde ik die bekende trek.
Wat ik bedoel, is dat mijn richting vastligt. De vaart neemt toe, en elke dag voegt eraan toe. Zelfs op moeilijke dagen blijft de koers hetzelfde: vooruit.
Voor iedereen die opnieuw begint of een nieuw record nastreeft: Veel succes. Dit is het waard!
