Het patroon dat ik niet kon zien terwijl ik dronk
Onlangs viel er iets op zijn plek bij mij: veel van mijn drinken ging helemaal niet om plezier. Eigenlijk duwde een van de Reddit-reacties op mijn bericht me naar deze gedachte. Drinken was voor mij (in veel gevallen) zelfbestraffing die ik zelf niet eens als bestraffing herkende.
Ik pakte een fles op terwijl ik wist dat ik me morgen verschrikkelijk zou voelen. Ik dronk tot ik niet meer helder kon nadenken, tot de schuldgevoelens opkwamen, tot ik weer een reden had om boos op mezelf te zijn. Het was niet leuk. Het was bewust lijden, vermomd als een gewoonte.
Toen verlies een reden werd om te lijden
Na een paar verliezen in mijn leven, ik verloor mijn ouders vrij vroeg, in 2020 en in 2022, raakte ik in een vreemde mentale lus waarin ik het gevoel had dat ik mezelf slechter moest laten voelen. Alsof ik niets beters verdiende. Of nog erger, alsof ik me zou moeten voelen als een hoopje ellende.
Drinken werd de makkelijkste manier om dat te doen zonder het toe te geven. Het was maatschappelijk geaccepteerde zelfbeschadiging. Niemand stelde er vragen bij. Ik stelde er geen vragen bij. Het was gewoon "hoe ik ermee omging."
"Ik werd niet langer wakker boos op mezelf. Ik probeerde niet langer mijn pijn te 'bewijzen'. Zoiets als: ik zou moeten lijden, laten we meer lijden, ik heb niet genoeg geleden."
Dat is superraar als je het hardop zegt. Maar dat is precies wat ik aan het doen was.
Nuchterheid maakte het patroon onmogelijk te negeren
Nuchterheid heeft niet alles opgelost. Ik ben niet ineens genezen of bevrijd van rouw. Maar het maakte dat patroon onmogelijk om voor weg te lopen. Zonder alcohol die alles vertroebelde, kon ik zien wat ik mezelf aandeed.
Ik gebruikte alcohol om:
-
Mijn emotionele pijn te bevestigen door fysieke pijn te creëren
-
Mezelf te straffen voor dingen waar ik geen controle over had
-
Mezelf (en misschien anderen) te bewijzen dat ik "genoeg" leed
-
Te vermijden dat ik mijn rouw op een gezonde manier echt verwerkte
Toen de alcohol weg was, moest ik onder ogen zien dat ik mijn eigen ergste vijand was geweest. Niet mijn omstandigheden. Niet mijn verliezen. Ik. Mijn keuzes.
De verschuiving die alles veranderde
Langzaam vervaagde de drang om mezelf pijn te doen alleen maar om bij mijn emoties te passen. Ik werd niet langer wakker boos op mezelf. Ik probeerde niet langer mijn pijn te "bewijzen". Het klinkt dramatisch, maar het is waar: het wegnemen van alcohol nam mijn belangrijkste middel voor zelfbestraffing weg.
Ik heb nog steeds zware dagen. Ik mis mijn ouders nog steeds. Ik voel nog steeds rouw. Maar ik voel niet meer de behoefte om het erger te maken. Ik hoef niet te lijden om te bewijzen dat ik lijd.
Wat ik zou zeggen tegen iemand die dit herkent
Als je dit leest en iets voelt vertrouwd aan, als je drinkt terwijl je weet dat het je slechter zal laten voelen, als een deel van jou vindt dat je de kater, de schuld, de schaamte verdient, dan doe je misschien hetzelfde als wat ik deed.
Je hoeft het aan niemand anders toe te geven. Maar probeer het aan jezelf toe te geven. Vraag jezelf af: drink ik om me goed te voelen, of drink ik om me slechter te voelen?
Want als het het tweede is, dan verdien je beter dan dat. Echt waar.
Verdergaan zonder de last
Nuchterheid gaf me ruimte om te rouwen zonder mezelf ervoor te straffen. Het gaf me toestemming om me verdrietig te voelen zonder dat ik het hoefde te verergeren met fysieke ellende. Het liet me zien dat ik mocht herstellen, ook al dacht een deel van mij dat het niet zou mogen.
Dat is niet iets wat ik verwachtte toen ik stopte met drinken. Ik dacht dat nuchterheid alleen maar zou gaan over "niet meer drinken." Maar het werd iets over het doorbreken van een cyclus van zelfopgelegd lijden waarin ik gevangenzat zonder het zelfs maar te weten.
En dat is waardevoller geweest dan ik me had kunnen voorstellen.
