159 dagen. Zo lang heb ik het volgehouden voordat ik een terugval kreeg. En weet je wat? Ik ga dit niet mooier maken dan het is of doen alsof het niet gebeurd is. Dit is de rauwe, ongefilterde waarheid over wat er misging en waarom ik weer hier ben, helemaal opnieuw beginnend.
De val na de roes
159 dagen voelde geweldig. Ik zat helemaal op een wolk: ik sliep beter, dacht helderder en was ontzettend trots op wat ik bereikt had. Ik dacht dat ik het allemaal door had. Ik dacht dat ik "genezen" was, of welk onzinverhaal ik mezelf ook wijsmaakte.
Maar dit is het ding met verslaving: ze is geduldig. Ze wacht. Ze fluistert. En op dag 159, na een bijzonder stressvolle week, werd dat gefluister luid genoeg om alles wat ik geleerd had te overstemmen.
Wat er echt gebeurde
Ik ga niet in op alle pijnlijke details, maar het begon met "gewoon één drankje" om een succesje op het werk te vieren. We weten allemaal hoe dat verhaal afloopt. Eén werd er drie, drie werd een heel weekend, en voor ik het wist was ik weer precies terug bij af: wakker worden met die vertrouwde schaamte en teleurstelling.
Het ergste was niet de kater of zelfs het drinken zelf. Het was naar mijn app kijken en die reeks van 159 dagen op nul zien terugspringen. Al die vooruitgang, weg. Of dat dacht ik tenminste.
De keiharde waarheid over terugval
Dit is wat niemand je vertelt over een terugval: het wist niet uit wat je geleerd hebt. Die 159 dagen waren niet voor niets. Het waren 159 dagen waarin ik nieuwe neurale verbindingen opbouwde, copingstrategieën ontwikkelde en mezelf bewees dat ik dit kon.
Een terugval is geen mislukking, het is data. Het is informatie over welke triggers nog werk vergen, welke situaties ik moet vermijden of anders moet aanpakken, en welke steunsystemen ik moet versterken.
De schaamtespiraal (en hoe ik die doorbreek)
De eerste paar dagen na de terugval waren loodzwaar. De schaamte was overweldigend. Ik had het gevoel dat ik iedereen had teleurgesteld: mijn familie, mijn vrienden, mezelf. Ik wilde me verstoppen, opgeven, zeggen "barst, ik ben hier duidelijk niet voor gemaakt."
Maar toen herinnerde ik me iets wat een vriend ooit tegen me zei: "Herstel gaat er niet over dat je nooit valt. Het gaat erover hoe snel je weer opstaat." Dus hier ben ik, weer opstaand.
Wat ik leerde van 159 dagen
Die 159 dagen leerden me dat ik tot ongelofelijke dingen in staat ben wanneer ik nuchter ben. Ik leerde dat:
-
Ik plezier kan hebben op sociale gelegenheden zonder te drinken
-
Mijn slaapkwaliteit drastisch verbetert zonder drank
-
Ik creatiever en productiever ben als ik niet drink
-
Echt zelfvertrouwen voortkomt uit problemen recht in de ogen kijken, niet uit ze verdoven
Die kennis verdwijnt niet omdat ik een terugslag had. Ze is er nog steeds, en wacht tot ik er weer uit put.
Opnieuw beginnen (maar eigenlijk niet)
Ik begin niet vanaf nul. Ik begin vanuit ervaring. Ik weet nu wat voor mij werkt: ochtendroutines, sporten, contact houden met nuchtere vrienden, een uitweg klaarhebben voor triggerende situaties.
Ik weet ook wat niet werkt: te zelfverzekerd worden, mezelf isoleren als ik gestrest ben, en denken dat ik na maanden van nuchterheid wel met mate kan drinken. Dat zijn waardevolle lessen die me 159 dagen hebben gekost, maar het blijven lessen.
Aan iedereen die ook worstelt
Als je dit leest en jij ook een terugval hebt gehad, luister goed: je bent niet kapot. Je bent niet zwak. Je bent geen mislukkeling. Je bent een mens, en mensen maken fouten. De enige echte mislukking is helemaal opgeven.
Misschien hield je het 10 dagen vol, misschien 50, misschien 200. Welk getal je ook had, het bepaalt niet je waarde of je vermogen om weer nuchter te worden. Wat telt is dat je hier bent, dit aan het lezen bent, wat betekent dat een deel van jou het nog steeds wil proberen.
Dat is genoeg. Dat verlangen, dat kleine sprankje hoop: meer heb je niet nodig om opnieuw te beginnen.
De weg vooruit
Ik ga geen grootse beloftes doen over hoe het deze keer anders zal zijn. Ik ga me gewoon op vandaag richten. Vandaag drink ik niet. Morgen maak ik die keuze opnieuw. En de dag daarna, en de dag daarna.
Ik ga ook eerlijker zijn over mijn worstelingen. Ik denk dat een deel van wat tot mijn terugval leidde was dat ik probeerde te doen alsof ik alles onder controle had. De waarheid is dat herstel rommelig is, niet rechtlijnig en verdomd zwaar. En dat is oké.
Dag 1 (opnieuw)
Dus hier ben ik, terug op dag 1. Maar dit is niet dezelfde dag 1 waarmee ik 159 dagen geleden begon. Dit is dag 1 met wijsheid, ervaring en een dieper begrip van waar ik tegenop sta.
Dit is dag 1 met nederigheid in plaats van naïviteit. Dag 1 met een steunsysteem dat ik heb opgebouwd en getest. Dag 1 met het bewijs dat ik dit kan, ook al ben ik onderweg gestruikeld.
Als jij ook aan je dag 1 begint, of als je ergens midden in je reis zit, onthoud dan dit: elke nuchtere dag is een overwinning, ongeacht wat eraan voorafging. We concurreren niet met wie we vroeger waren, we bouwen aan wie we willen worden, dag voor dag.
Herstel gaat niet over perfectie. Het gaat over volharding. Het gaat erover dat je elke keer dat je valt weer opstaat, jezelf afklopt en de volgende stap vooruit zet.
Weer dag 1, maar niet dezelfde dag 1. Gewapend met 159 dagen ervaring, hard verdiende wijsheid en de wetenschap dat een terugval vooruitgang niet uitwist: hij verlegt alleen het pad. Op weer opstaan en vooruit blijven gaan.
