Nuchterheid heeft volledig veranderd hoe ik verveling ervaar. En het is een van de vreemdste dingen die me opvielen nadat ik een tijdje nuchter was gebleven.
Toen verveling gevaarlijk voelde
Verveling voelde vroeger gevaarlijk voor me. Echt bedreigend.
Op het moment dat het stil werd, zocht mijn brein meteen naar een manier om eraan te ontsnappen. Meestal door te drinken. Ik dacht dat verveling een ongemakkelijke ruimte was die ik zo snel mogelijk moest opvullen, zelfs tijdens gesprekken waar het nergens op sloeg. Zelfs als er geen logische reden was om in paniek te raken.
Als ik me verveelde, moest ik een feestje bouwen. Of in elk geval beginnen met drinken. Dat was de automatische reactie, zo diep ingebakken dat ik er niet eens vraagtekens bij zette.
De verwrongen band tussen alcohol en verveling
Ik besefte nooit hoezeer alcohol verveling in een trigger had veranderd. Het was niet alleen dat drinken saaie momenten opvulde: het maakte verveling zelf ondraaglijk.
Elk stil moment werd een leegte die onmiddellijke actie eiste. En alcohol was altijd de oplossing waar mijn brein als eerste naar greep.
Hoe nuchterheid alles veranderde
Nu voelt het anders. Compleet anders.
Soms is verveling zelfs een beetje vredig. Ik kan in een stil moment zitten zonder dat mijn zenuwstelsel het als een noodgeval behandelt.
Verveling werd weer een normale menselijke emotie, net als andere emoties. Niet iets gevaarlijks dat onmiddellijk gerepareerd moet worden. Gewoon... normaal.
Nog steeds de ruimte opvullen, maar anders
Ik denk nog steeds actief na over hoe ik verveling met iets opvul. Ik ben niet ineens tevreden met eindeloze leegte of zoiets.
Maar nu is het met iets echts. Niet gewoon "laten we drinken".
Misschien is het lezen. Misschien is het een wandeling maken. Misschien is het echt een betekenisvol gesprek voeren in plaats van de stilte op te vullen met drinken. De opties werden ruimer zodra ik de automatische alcoholreactie wegnam.
Wat dit betekent voor herstel
Als je vroeg in je nuchterheid zit en verveling overweldigend voelt, alsof het je richting drinken duwt, dan ben je niet de enige. Zo hoort het in het begin te voelen.
Je brein is gewend om verveling als een drinktrigger te behandelen. Het kost tijd voordat die verbinding wordt afgebroken.
Maar uiteindelijk stopt verveling met gevaarlijk voelen. Het wordt wat het eigenlijk is: gewoon een normale emotie die aangeeft dat je misschien iets anders wilt doen. Geen noodgeval. Geen crisis. Gewoon... verveling.
En soms is het zelfs vredig.
