Daar ben ik dan, op dag 14 van deze alcoholvrije reis: mijn nieuwe ronde nuchterheid. En eerlijk gezegd? In sommige opzichten is het makkelijker geweest dan ik verwachtte, maar in andere juist moeilijker.
De slaapworsteling is echt
Tot nu toe gaat het allemaal best soepel, maar er is één ding dat me altijd rond week 2 en 3 raakt: slaapveranderingen. Als een klok ben ik wat minder gaan slapen: zo'n 6 tot 6,5 uur per nacht. Het is een patroon dat ik herken van eerdere pogingen, maar dat maakt het er niet minder zwaar op.
Wat het deze keer lastiger maakt, is dat er veel nieuwe activiteit in mijn leven gaande is. Er is geen echte tijd om te herstellen, en ik wil nog niet vertragen. Tegen de tijd dat de avond aanbreekt, kruip ik nog maar net rond. Deze vermoeidheid ondanks een gezonde levensstijl is echt. Al die avondactiviteiten waar ik vroeger van genoot? Die zijn weer verdwenen. Ik ben gewoon te uitgeput.
Het pluspunt: emotionele stabiliteit
Maar dit is het punt: emotioneel ben ik absoluut stabieler geworden. Ook al loopt niet alles zoals ik wil, ik voel me oprecht optimistisch over het leven, mijn plannen en alles in het algemeen. Dat is waardevol. Echt waardevol. Inzicht krijgen in angst tijdens nuchterheid heeft me geholpen om met deze emoties om te gaan.
Vroeger kreeg ik van dat soort stemmingsdips na het drinken van wat extra bier. Nu voelt alles vlak en voorspelbaar, op de best mogelijke manier. Geen dramatische pieken en dalen. Niet wakker worden met spijt. Gewoon... stabiliteit. Het is niet spannend, maar het is betrouwbaar.
De sociale test: het bezoek van een vriend
De echte test kwam toen een vriend uit een ander land op bezoek kwam. Vroeger zou samen drinken vanzelfsprekend zijn geweest: het was onderdeel van hoe we contact maakten, hoe we plezier hadden. Maar deze keer dronk ik niet.
En ja, ik voelde me zeker saaier. Daar valt niet omheen te komen. Maar naarmate het bezoek vorderde, besefte ik iets: we zijn gewoon heel verschillende mensen. Zonder alcohol om die verschillen glad te strijken, was het duidelijker. Het is wat het is.
Geen maskeren meer
Dat is wat alcohol voor mij deed: het was een masker. Het liet me doen alsof ik iemand was die ik niet was, om op te gaan in mensen bij wie ik eigenlijk niet paste. Nu, zonder dat masker, laat ik mezelf zien. En soms betekent dat dat ik stiller ben, minder uitbundig, minder "leuk".
Maar het betekent ook authentiek zijn. En ik leer dat dat belangrijker is dan vermakelijk zijn.
Wat ik na twee weken leer
-
Slaapveranderingen zijn tijdelijk: Deze fase van lichter slapen duurt niet eeuwig. Mijn lichaam past zich nog aan.
-
Avondmoeheid is echt: Vroege nuchterheid kost energie. Het is oké om te rusten in plaats van door te zetten.
-
Emotionele stabiliteit verslaat de pieken en dalen: Voorspelbare stemmingen zijn eigenlijk een geschenk, geen saaiheid.
-
Authentieke connecties tellen zwaarder: Als ik alcohol nodig heb om met iemand contact te maken, dan klikte het misschien sowieso niet zo goed.
-
"Saai" zijn is beter dan nep zijn: Ik ben liever mijn echte zelf dan een door alcohol aangedreven versie van wie ik denk dat ik zou moeten zijn.
De weg vooruit
Ik ben moe. Ik ga eerder naar bed dan ik zou willen. Mijn sociale leven voelt anders: misschien minder spannend, maar zeker eerlijker.
En ondanks de uitputting ben ik optimistisch. Twee weken klinkt misschien niet als veel, maar het zijn twee weken waarin ik mezelf heb laten zien, zonder masker, zonder spijt. Dat is vooruitgang.
Als jij in vroege nuchterheid zit en hetzelfde voelt: uitgeput maar stabiel, authentiek maar misschien een beetje "saai", dan ben je niet alleen. Dit hoort bij het proces. We bouwen onszelf opnieuw op, helemaal vanaf de grond, en dat kost tijd en energie.
Blijf doorgaan. De persoon die je aan het worden bent, is de moeite waard.
