Een week geleden plaatste ik iets over mijn 5K van 28:53. Het voelde als een mooie prestatie, maar er zat een addertje onder het gras: ik hield voortdurend mijn Garmin-horloge in de gaten, doodsbang voor mijn eigen hartslag. Vandaag liep ik een 27:55. Bijna een hele minuut eraf in één week. Het verschil? Ik heb geen enkele keer naar mijn hartslag gekeken.
De angst voor de cijfers
Ik ben van nature een angstig persoon. Op mijn 36e voelde het ronduit eng om mijn hartslag tijdens een rondje hardlopen tot 150 BPM te zien oplopen. Ik hield mezelf bewust in, ervan overtuigd dat harder pushen op de een of andere manier gevaarlijk was, of dat mijn lichaam het niet aankon.
Het blijkt dat die cijfers niet eens bijzonder hoog waren voor een matige tot intensieve inspanning. Ik remde mezelf gewoon af zonder enige reden. Mijn angst was het enige dat mijn vooruitgang in de weg stond.
Vertrouwen op je lichaam (en de tempotraining)
Deze week nam ik, in navolging van de tempotraining die mijn Garmin voorstelde, een bewust besluit: ik zou gewoon op het tempodoel vertrouwen en lopen. Niet naar de hartslag kijken, niet obsessief naar de cijfers staren, niet preventief in paniek raken.
Toen ik die denkbeeldige finishlijn passeerde op 27:55, voelde het ongelooflijk. Het was een enorm inzicht dat mijn lichaam tot zoveel meer in staat is dan mijn angstige geest erkent.
De perfecte combinatie: hardlopen en nuchterheid
Ik ben eigenlijk pas gaan hardlopen toen ik nuchter werd, en eerlijk gezegd is het de beste combinatie die ik me ooit had kunnen wensen. Wanneer je alcohol uit de vergelijking haalt, houd je opeens een overschot aan tijd, energie en, als we eerlijk zijn, rauwe, onverwerkte emoties over.
Om hiermee om te gaan, besefte ik dat ik een uitlaatklep nodig had. Ik had die befaamde "runner's high" nodig.
Wanneer je hardloopt, vooral als je voorbij die eerste muur van ongemak gaat, stroomt je brein vol met endorfines en endocannabinoïden. Het is een natuurlijke, gezonde euforie die alle stress en angst wegspoelt die me vroeger aan het drinken bracht.
Waarom dit belangrijk is voor herstel
Als je op je eigen nuchterheidsreis bent en te maken hebt met de onvermijdelijke pieken in angst die in de eerste dagen (of zelfs jaren later) opduiken, dan kan ik lichaamsbeweging niet genoeg aanbevelen.
- Het bouwt zelfvertrouwen op: Je vorige records verbreken, al is het maar met een minuut, bewijst dat je kunt verbeteren en groeien.
- Het dwingt aandacht af: Wanneer je je fysieke grenzen opzoekt (zonder het horloge te overanalyseren), moet je aanwezig zijn in je lichaam.
- Het biedt houvast: Een trainingsschema geeft je week structuur, wat cruciaal is wanneer je nieuwe, gezonde gewoontes aan het vormen bent.
Dus als je jezelf inhoudt, of dat nu in je hardloopschoenen, je carrière of je herstel is, omdat de "cijfers er eng uitzien", haal dan diep adem. Vertrouw op het proces. Vertrouw op je lichaam. Laten we gaan rennen!
"De enige grenzen die je hebt, zijn de grenzen waarin je gelooft."
Bijna een minuut van mijn 5K af in één week, alleen maar door angst los te laten. Hardlopen en nuchterheid zijn echt de beste combinatie.
