Ik dacht altijd dat alcohol vooral mijn hoofd dwarszat: stemming, angst, slaap, enzovoort. Dat waren de voor de hand liggende doelwitten, de dingen die je meteen merkt als je drinkt of een kater hebt. Maar de grootste verrassing voor mij nadat ik nuchter werd? Fysieke energie.
De dips zijn verdwenen
Ik stort midden op de dag niet meer zomaar in. Je kent dat gevoel: het is 14:00 uur en opeens sleep je jezelf voort. Je hebt koffie nodig, een dutje, wat dan ook om de middag door te komen. Ik dacht dat dat gewoon bij het volwassen leven hoorde. Iedereen wordt 's middags moe, toch?
Mis. Het was de alcohol. Zelfs dagen na het drinken, zelfs als ik me "prima" voelde, was mijn lichaam nog steeds aan het herstellen. Die middagvermoeidheid was niet normaal: het was mijn basisniveau dat kunstmatig werd verlaagd door constante alcoholconsumptie.
Geen "herstelmodus" meer
Mijn lichaam voelt niet meer alsof het de hele tijd in "herstelmodus" draait. Toen ik dronk, besefte ik niet hoeveel energie mijn lichaam besteedde aan alleen maar... omgaan met de alcohol. Het verwerken ervan, de schade herstellen, proberen de homeostase te behouden terwijl ik er steeds ethanol bleef ingooien.
En nu? Mijn lichaam kan die energie gebruiken voor het echte leven. Voor bewegen. Voor denken. Voor het genezen van echte blessures in plaats van zelf toegebrachte.
Trainingen voelen anders
Zelfs mijn trainingen voelen zuiverder. Niet alsof ik een dood gewicht met me meesleep. Mijn spieren reageren beter. Ik herstel sneller. De spierpijn is het goede soort: het "ik heb hard gewerkt"-soort, niet het "mijn lichaam is in de war en ontstoken"-soort.
Ik heb meer uithoudingsvermogen, meer kracht, betere coördinatie. Het is niet zo dat ik opeens een atleet ben geworden: ik voel gewoon dat ik het lichaam gebruik dat ik werkelijk heb, in plaats van een afgebrokkelde versie ervan.
Zelfs wandelen voelt beter
Dit verraste me het meest. Zelfs buiten wandelen voelt beter. Lichter. Soepeler. Mijn gewrichten doen minder pijn. Mijn ademhaling gaat makkelijker. Ik kan langer wandelen zonder buiten adem of moe te raken.
Het klinkt zo simpel, maar het maakt verschil. Bewegen zou niet als een klus moeten voelen. Je lichaam zou niet de hele tijd zwaar moeten aanvoelen. Maar als je regelmatig drinkt, doet het dat wel, en je beseft het niet eens totdat het stopt.
Mijn basisniveau is niet meer 20% batterij
Zo voelde het vroeger: alsof ik altijd op 20% batterij liep. Sommige dagen beter, sommige dagen slechter, maar nooit volledig opgeladen. Nooit op volle capaciteit. Ik dacht dat dat gewoon ouder worden was, of stress, of te weinig slaap.
Maar het was de alcohol. Het was altijd de alcohol, die op de achtergrond stilletjes mijn batterij leegtrok.
Nu word ik wakker op 70-80%. Niet perfect, want het leven blijft het leven, maar wel houdbaar. Ik kan een hele dag doorkomen zonder het gevoel dat ik op mijn reserves loop. Aan het eind van de dag heb ik nog energie over. Ik kan na het werk nog dingen doen. Ik kan van mijn avonden genieten in plaats van alleen maar op de bank in te storten.
Deze energie voelt niet geforceerd
Dit is het wat me echt raakt: deze energie voelt niet geforceerd. Het is niet zoals cafeïne, waarbij je een piek krijgt en daarna een dip. Het is niet zoals pre-workout, waarbij je je trillerig en opgefokt voelt. Het is gewoon... stabiel. Zuiver. Natuurlijk.
Zo hoorde ik de hele tijd al te functioneren. Dit is mijn werkelijke basisniveau: het niveau waarmee ik ben geboren, het niveau waartoe mijn lichaam in staat is als ik het niet elke week actief vergiftig.
Zoveel tijd verspild aan waardeloze drank
Ik besefte niet hoezeer alcohol me op de achtergrond belastte totdat het weg was. Ik dacht dat ik in orde was. Ik dacht dat ik het onder controle had. Ik dacht dat de vermoeidheid, de lusteloosheid, de constante sluimerende uitputting gewoon... het leven was.
Maar dat was het niet. Het was de drank. Stilletjes, onzichtbaar tapte het elke dag opnieuw mijn energie af. Zelfs op de dagen dat ik niet dronk. Zelfs op de dagen dat ik me "hersteld" voelde.
Ik heb het gevoel dat ik zoveel tijd heb verspild door op halve capaciteit te functioneren. Maar daar blijf ik niet bij stilstaan. Ik ben gewoon dankbaar dat ik er nu achter ben gekomen, en dat elke dag van nu af aan een dag op volle kracht is.
Als je overweegt te stoppen
Als je nuchterheid overweegt, of je staat aan het begin van je reis, let dan op je fysieke energie. Richt je niet alleen op het mentale (al is dat ook belangrijk). Let op hoe je lichaam aanvoelt. Let op of je om 15:00 uur nog energie hebt. Let op of je trainingen anders voelen. Let op of wandelen makkelijker gaat.
Geef het tijd: het gebeurt niet van de ene op de andere dag. Maar wanneer het wel klikt, wanneer je beseft dat je lichaam niet meer constant in herstelmodus zit, dan is dat een gamechanger.
Zo hoor je je te voelen. Dit is je werkelijke basisniveau. En het is het waard om voor te vechten.
