Oké. Tweehonderd dagen. TWEEHONDERD dagen zonder alcohol.
Ik blijf even bij dit getal zitten, want ik wil dat het echt binnenkomt. Niet als een melding. Niet als een teller van een reeks. Als een echt feit over mijn leven.
10x beter. Productiviteit 10x beter. Stemming altijd stabiel en normaal, gewoon een constante, lichte goede vibe onder alles wat ik doe. Geen euforie. Geen pink cloud. Gewoon een stabiele ondertoon dat het systeem in orde is.
Dit Is Geen Wonder. Mijn Uitgangspunt Was Gewoon Laag.
Ik wil eerlijk zijn over waarom dit zo groot voelt.
Het is niet omdat nuchterheid magisch is. Het is omdat mijn uitgangspunt te lang te laag lag door regelmatig drinken. De geleidelijke afdaling ging zo langzaam dat ik niet meer doorhad waar de bodem lag. Terugkeren naar een normaal menselijk zenuwstelsel voelt als een gigantische upgrade van mijn leven, omdat ik jarenlang onder normaal had gefunctioneerd.
Mensen die nooit serieuze drinkgelagen hebben gehad, snappen niet hoe diep dit zit bij het stoppen. Zij drinken op een vrijdag een glas wijn en verliezen geen drie dagen van hun leven aan herstel, schaamte en de langzame heropbouw van hun wilskracht. Zij verliezen niets, dus stoppen geeft hun ook niets dramatisch terug.
Ik ben veel kwijtgeraakt. Dus ik krijg veel terug. De rekensom is symmetrisch. Meer is het niet.
Als je op dag 5, dag 30 of dag 90 zit en het voelt alsof de winst totaal niet in verhouding staat tot "gewoon niet drinken", dan komt dat omdat het zo is. Je krijgt geen gratis upgrade. Je krijgt je eigen uitgangspunt terug, plus alle energie die je verbrandde om een drinkleven bovenop een gewoon leven in stand te houden.
Voor een vollediger beeld van hoe lichaam en hoofd in dit uitgangspunt landen, neemt de post over de transformatie na 180 dagen en zes maanden je mee door de fysieke en cognitieve veranderingen rond deze periode.
De Echte Prijs: Prioriteiten, Opoffering, Geen Schuldgevoel
Het coolste op dag 200 is niet de stemming. Het is zelfs niet de productiviteit. Het is het vermogen om echt actuele doelen te hebben, ze te prioriteren en er bewust dingen voor op te offeren. Zonder dat ik me daar bijzonder schuldig over voel.
Opgeschreven klinkt dit saai. Het is niet saai om te leven.
Als je regelmatig drinkt, staat elk doel stroomafwaarts van het drinken. Je kunt dingen willen, maar je kunt ze niet echt met je volle energie nastreven, omdat de helft van je energie vastzit in de herstelcyclus. Je wilt alles eigenlijk maar half. Promoties, relaties, side-projecten, fitnessdoelen, kunst. Alles staat op 60 procent, want je kunt niets 100 procent geven als er 40 procent aan de zijkant weglekt.
Op dag 200 is dat lek gedicht. Doelen houden op halve wensen te zijn en worden echte beslissingen. En het vermogen om te zeggen "ik kies voor dit ding, wat betekent dat ik niet voor dat andere ding kies" blijkt de hele motor van een volwassen leven te zijn. Daar had ik vroeger nooit toegang toe. Nu wel.
Indie Dev: Van "Leuk Dingetje" naar "Dit Is Mijn Inkomen"
Het duidelijkste voorbeeld hiervan in mijn eigen leven is het indie-dev-werk.
Jarenlang was producten bouwen ernaast een leuk dingetje. Een hobby. Iets waar ik in het weekend aan knutselde en waarvan ik me vaag schuldig voelde dat ik er niet harder aan trok. Echt geld werd verondersteld ergens anders vandaan te komen. De side-projecten waren een karaktertrek, geen plan.
Ergens in de afgelopen 200 dagen veranderde dat. Het werk verschoof van "dit is een leuk dingetje" naar "dit is mijn belangrijkste inkomen, en ik ga het ook zo runnen." Ik begon erop te plannen. Andere dingen ervoor op te offeren. Nee te zeggen tegen sociale plannen die er niet bij pasten. Mijn ochtenden te behandelen als de meest waardevolle uren van mijn week, want dat zijn ze.
Niets daarvan werd mogelijk doordat ik een nieuwe productiviteitstruc leerde. Het werd mogelijk door een zekere waanzin en onthechting, en die werden alleen mogelijk doordat ik stopte met drinken. Drinken trekt je terug naar gemiddeld. Gemiddeld is dodelijk voor indie-werk. De hele functieomschrijving is "doe iets wat andere mensen niet zouden doen." Dat kun je niet als je zenuwstelsel aan het herstellen is van zaterdagavond.
Voor meer over hoe dit doorwerkt in werk in het algemeen, gaat de post over nuchterheid en productiviteit dieper in op de kant van de dagelijkse output.
De Waanzinbelasting
Ik ga niet doen alsof dit alleen maar voordelen heeft. Dingen zo hard nastreven creëert een zekere giftigheid in mij. Ik heb minder geduld met mensen die niets nastreven. Ik heb minder interesse in vrijblijvend samenzijn zonder doel. Ik vind het moeilijker om te ontspannen in een zondagmiddag zonder agenda. Ik ben, eerlijk gezegd, obsessiever dan ik vroeger was.
Ik betaal die belasting bewust. Ik ben een geobsedeerd persoon. Een hele oude droom van mij begint echt te werken. De ruil is eerlijk.
Maar ik wil het benoemen voor iedereen die dit leest en dezelfde verschuiving bij zichzelf opmerkt. Als nuchterheid de motor ontgrendelt, moet je ook voorzichtig zijn met waar je hem op richt. Dezelfde intensiteit die een bedrijf opbouwt, kan een vriendschap verschroeien als je niet oplet. Ik ben nog steeds aan het uitzoeken waar de grens ligt. Ik heb hem nog niet gevonden.
Wat Nu: Voeding en Fitness
Nu het alcoholverhaal geregeld is, breng ik dezelfde intensiteit naar voeding en fitness. Strikt eten op mijn caloriedoel. Trainen zoveel als ik gepland had, niet zoveel als ik er zin in had. Metingen bijhouden. Alles.
Dit is het deel dat ik het interessantst vind aan nuchterheid als besturingssysteem voor je leven. Zodra één groot zelfverbeteringsproject echt werkt, gaat de lat voor al het andere omhoog. De stem die vroeger zei "je gaat echt niet elke maaltijd bijhouden, kom op" wint de discussie niet meer. Je deed het moeilijkere ding. Dit ding kun je ook.
Dingen gaan van "zou cool zijn" naar "ik doe het." Die verschuiving van woorden is het enige dat ooit heeft uitgemaakt.
Op 200 Dagen, en op GEEN DRANK
200 dagen geleden was ik niet de persoon die dit schrijft. Ik was iemand die de persoon wilde zijn die dit schrijft en niet kon bedenken hoe. Het enige dat ik in de tussentijd veranderd heb, is dat ik gestopt ben met drinken. Al het andere volgde uit die ene stap.
Als je twijfelt of je je eigen versie van dit experiment moet beginnen, is het enige dat ik je kan vertellen dat het werkt, en dat het werkt in verhouding tot hoe ver onder je uitgangspunt je daadwerkelijk zit. Zit je niet erg ver onder je uitgangspunt, dan wordt het een kleine, stille upgrade. Zit je diep, dan wordt het een grote verschuiving in je leven. Er is geen derde optie waarbij het niets doet. Daar is de biologie te zuiver voor.
Tegen iedereen die dit op dag 1 of dag 100 leest: je bent dichterbij dan je denkt.
Tegen iedereen op dag 200, dag 300, dag 500: ga door. Het samengestelde effect is echt, en het is nog niet uitgewerkt.
GEEN DRANK.
Houd je je eigen reeks bij? Sober Tracker is de privé teller zonder account die ik precies voor dit soort langetermijnspel heb gebouwd. Geen sociale feed, geen reeks die je kwijtraakt door een gemiste login, geen vrienden die meekijken. Gewoon jij en het getal.
